Çaresizliğimin en amansız olduğu yerdeyim şimdi ilk defa sevmenin tarif edilemez korkuları içindeyim.Uykusuz gecelerin yorgun sabahlarında seni düşünüyor ve korkularla yine sana doğru koşuyorum ilk defa yenileceğimi anlıyorum seni tanımadan önce geçen bütün yıllara lanet ediyorum önceleri hiç bilmediğim adını şimdi binlerce defa tekrarlıyor dudaklarım
Gün oluyor bir tablo seyredercesine mutlu heyecanlarla doluyorum karşında gün oluyor eski bir yunan heykelinin ölümsüz güzelliğiyle büyülüyorsun beni gözlerin gözlerime takılınca güçsüzlüğüm aklıma geliyor...
O zamanlar öylesine yıkılıyorum ki,bilemezsin...İnsan nasıl gökyüzüne baktığı zaman bu sonsuz evren içinde küçük ve çaresiz bir yaratık olduğunu anlarsa;gün oluyor mavilerde.gün oluyor kırmızılarda,gün oluyor karalarda yaşıyorum seninle...
Dudaklarından çıkan her kelime,suya bir taş atılmışçasına büyüyor içimde.Nereye gitsem kulaklarımda o yarı karanlık çocuksu sesin...
Sonra;kendine has kokun,o kokuların en çıldırtıcısı,en kahredicisi... Ve gözlerin ;Esmer bir akşamüstünün serin hüznünü getiren gözlerin...
Görebildiğim,duyabildiğim her şey bana seni sevmeyi sözylüyor.Uzaklaştıkça yaklaşıyorum sana.İşin en kötüsü,yaklaştıkçada uzaklaşmaktan korkuyorum...